Nou nou.
Ik had het eigenlijk niet meer verwacht, dat het ooit nog weer goed zou komen met deze weblog, maar ook de foto’s zijn weer boven water gekomen!
Nu maar weer eens wat meer werk gaan maken van het bloggen

Na heel veel perikelen bij weblog.nl lijkt het er nu op of ik mijn weblog weer terug heb. Helaas lijkt het erop dat ik al mijn foto’s kwijt ben. Da’s niet zo mooi.
Hebben anderen hier ook last van (gehad)?

Maar je bent net 15.
Hoe moet dat dan?

Tja dan ga je met je vader alvast kijken wat voor soort brommer je wilt, en wat je dat allemaal gaat kosten. En vervolgens weet je waar je voor moet gaan sparen en werken het komende jaar.
Niels is niet van de scooters, dat weet ‘ie al zeker. Meer van het offroad model brommer.
Enfin, de onderstaande foto’s geven waar er het komende jaar naar gezocht kan worden. Het zal waarschijnlijk geen nieuwe worden, maar een tweede hands, dus wordt het goed zoeken.
We zullen zien hoe het er volgend jaar voor staat.
In ieder geval heeft hij er al even op gezeten, en het staat ‘m wel. Toch?

Het was dit weekend een druk weekend voor onze judoclub Randori.

Afgelopen zaterdag hadden we onze half-jaarlijkse examens waarbij iedereen in aanmerking komt om een nieuwe slip of band te behalen, mits ze over voldoende technieken beschikken.

Niels liep samen met twee judo-genoten al ruim een jaar met de blauwe band rond. De volgende stap zou dus de bruine zijn, maar ja, die krijg je niet zomaar cadeau.
Hij had er zelf ook eigenlijk niet op gerekend, maar was toch wel nerveus. En wat bleek aan het eind, toen ze alle drie naar voren werden geroepen: we hebben er weer drie bruine-banders bij! En da’s best mooi voor onze club, want we kunnen pas sinds kort bruine banden uitreiken.
En nu?
Op naar zwart denk ik?

De zondag hadden we ons jaarlijkse open-Randori-toernooi, met ruim 130 deelnemers.
Veel werk voor de organisatie dus, maar daar is onze club inmiddels aardig goed in.
Alles liep vlekkeloos en ook op tijd.
We waren er in geslaagd, in samenwerking met enkele bezoekende clubs, om ook onze zwaardere judoka’s een leuke poule te geven. En dat ziet er spectaculair uit hoor!
Niels zat ook in een zware poule, met jongens tot wel 10 kg zwaarder. En toch, heel knap, en met zijn nieuwe bruine band om, werd hij tweede in zijn poule. Een hele mooie score dus.

Op zondag 8 november hielden we eindelijk de presentatie van onze lang verwacht tweede cd, met de titel "Out of the Rain".

Hiervoor hadden we de Koppie Bar in Assendelft gekozen. Een leuke en gezellig locatie waar we vrienden, familie, kennissen en dorps genoten hadden uitgenodigd.
Het was ook leuk om te zien dat er mensen van ‘buiten’ kwamen die we niet zo snel hadden verwacht. Dat geeft wel een speciaal gevoel.

We hebben vol passie onze nummers ‘live’ gespeeld en zijn er van overtuigd dat dat goed is overgekomen gezien alle reacties. We hebben zelf een heel aantal cd’s moeten signeren. Nou, voel je je dat een ster of niet? Haha.

Nico had zich opgeworpen als verkoop manager van de cd’s en Inge heeft de foto’s gemaakt. Daar kan je er een heel aantal van zien in dit album: http://hermanhup.fotopic.net/c1779607.html
Op de website van Tulsa kan je een aantal nummers beluisteren: http://tulsa-music.webs.com/repertoire.htm
Mocht je nou denken: die cd wil ik ook hebben! Dan kan dat uiteraard. Mail me dan even en dan regelen we dat.

Ik begrijp dat ik een wat raadselachtige mededeling heb achtergelaten op de www op mijn Hyves pagina.
Daarom zal ik er hier wat duidelijker over zijn.
Onze band draait nu al vanaf 1995, dus al best een hele tijd. De laatste samenstelling met z’n vijven (4 man en een vrouw) is eigenlijk de laatste jaren de vaste kern geweest.

De vaste oefen avond is eigenlijk altijd de vrijdagavond geweest, en afwijken daarvan, of afzeggen deed je eigenlijk alleen als er héééél erg dringende redenen voor waren. Het was gewoon lekker onze vaste muziekavond in de week. Je energie oplaad moment.

De laatste jaren is daar echter langzaamaan de klad in gekomen. Oefen avonden werden verplaats of er werd wekenlang helemaal niet geoefend.
Een voorname oorzaak daarvan is dat Erik, onze bassist, de politie opleiding is gaan volgen. Dat, gecombineerd met het regelmatig in een wijkteam meedraaien houdt in dat hij daarmee de greep op de vaste vrijdagavond kwijt is geraakt. En dat houdt dan weer in, vaak proberen te wisselen van avond, of dan maar helemaal niet oefenen. En dat gaat niet altijd even eenvoudig.

Je merkt dat dat z’n weerslag heeft op iedereen en dat het vaker gaat voorkomen dat er iemand ‘iets anders heeft’ op de vrijdag.
En zo holt het dan hard achteruit met de zekerheid van de vaste muziekavond, maar ook met de mogelijkheden om verplichtingen aan te gaan wat betreft optredens enzo.

Eerder in het jaar hebben we het er al eens met zijn allen over gehad en met elkaar afgesproken om er toch weer wat strakker in te gaan zitten wat het oefenen betreft.
Echter na de zomervakantie bleek alweer snel dat met name Erik zo vaak bezet is door het werk dat er van oefenen, en laat staan verdere plannen maken, niet veel meer terecht komt. En dan wordt het hebben van een bandje meer een frustratie dan een leuke hobby.

Het resultaat is dat we vorige week met de overige 4 bandleden besloten hebben dat het zo gewoon niet verder gaat en dat we dat Erik op de eerstvolgende oefen avond zouden vertellen. Tja en da’s niet eenvoudig. Want Erik is naast de bassist van de band ook gewoon een toffe gozer en een vriend van ons. Maar het samen draaien van een bandje gaat op deze basis gewoon niet meer.

Om een lang verhaal kort te maken; Erik had uit zichzelf ook al het gevoel dat hij er gewoon niet meer aan toe kwam en er moeilijk de energie nog voor op kon brengen. Dus het werd op zich geen vervelende avond, maar we hebben wel (op muzikaal gebied dan) afscheid van elkaar genomen en dat voelt toch wel bizar.
Daarmee samen viel dat we ook onze oefenruimte moeten verlaten omdat Meindert wordt overgeplaatst naar een andere lokatie.

Dat alles bij elkaar opgeteld houdt eigenlijk in dat we ‘de stekker er even hebben uitgetrokken’ wat de Swanlake Bluesband betreft.
Een optie zou nu dus zijn om eerst een nieuwe oefenruimte te vinden en dan weer een nieuwe bassist zien te vinden en die weer helemaal te gaan inwerken. Iets, waar weer heel veel energie in gestoken moet worden, met name door mij. En in mijn huidige (medische) status zit ik daar niet helemaal om te springen. Dat moet nog groeien bij mij.

Maar een ander idee heeft bij mij ook post gevat.
Na de komende cd presentatie van Tulsa, houdt Tulsa als gelegenheids bandje op te bestaan, en ook daarmee kwam de vraag, gaan we nog een vervolg doen? Ook daar zouden we dan weer één of meer mensen bij moeten zoeken, en maar hopen dat je daar de klik mee vindt.

Tja, en toen ben ik eens één en één bij elkaar op gaan tellen, en kwam met het voorstel: als we Tulsa en Swanlake nu eens bij elkaar optellen, dan hebben we zes mensen wiens eerste streven het is om op regelmatige basis vooral lekker muziek te maken.
Zou het dan niet mogelijk zijn om daarmee gezamenlijk iets leuks op te starten?
Laten we het desnoods weer in een projectvorm gieten. Dus, stel jezelf een doel, kies een stijl en laten we bijvoorbeeld in oefencomplex Jottem lekker aan de gang gaan.

Dat idee heb ik dus in beide groepen gelanceerd en er wordt positief op gereageerd.
Dus we gaan binnenkort eens met zijn zessen bij elkaar zitten om te zien of dit plan levensvatbaar is, en zo ja, dan gaan we het vorm geven en dan gaan we lekker aan de gang.
Zo niet, ja, dan weet ik het ook nog ff niet. Dat zien wel dan wel weer. Ik wil ook niet te ver vooruit kijken. In ieder geval zit het er voor mij dan niet in dat ik, als we met Swanlake een nieuwe bassist zouden gaan inwerken, dat ik dan ook nog een Tulsa project ga draaien. Dat is qua tijd en energie gewoon niet te doen.

Dussssss, zo zit het momenteel zo’n beetje in elkaar.
Eerst even het Tulsa 2 CD project afronden met een spetterende CD presentatie, en daarna dus de nieuwe plannen vorm gaan geven.

Uiteraard zal ik er hier dan weer over berichten.

Dat het momenteel niet helemaal lekker met me gaat had ik al voorzichtig duidelijk gemaakt.
Maar ik was nog wat huiverig om er over te schrijven. Nu probeer ik het toch maar even, wellicht lucht het wel wat op.
Sinds een week of 4 inmiddels ben ik me bewust van een constante pieptoon in mijn hoofd. Eerst ervaar je dat als irritant, maar al snel neemt me dat helemaal in beslag. Je hoort het de hele dag, je let er steeds op en je bent bang dat je er gek van wordt. Je kunt het niet uitzetten.
Resultaat: dik in de stress, slecht slapen, nog meer stress, je werk niet meer de volle dag kunnen volhouden, naar de dokter, slaappillen…….. kortom, bergafwaards, en in een rap tempo.
Lijd je nou onder de kwaal, of onder de angst dat het nooit meer overgaat en dat je er niet mee om kunt gaan?
Hulp gezocht bij een mij al bekende haptonoom / psychosomatisch fysiotherapeut, omdat ik weet dat ik op zo’n moment echt iemand nodig heb om me een helpende hand te bieden.
Tevens met het werk afgesproken, na een emotioneel gesprek met mijn baas en daarna met de bedrijfsmaatschappelijk werker dat ik het gewoon geen hele dagen trek.
Breekpunt was een maandag waarop ik zo volkomen verrot was dat ik op de thuisweg bijna met de motor de vangrail in ging.
Alleen rustgevers en slaappillen kregen me in slaap, maar van enig herstel was zo geen sprake.
Afgesproken om halve dagen te gaan werken, en die andere helft te besteden aan herstel.
Ik dacht de oplossing te vinden in lekker flink sporten, maar merkte wel dat ik daar niet echt van opknapte. Dus het gewenste effect daarvan kwam er niet. Weer een teleurstelling.
Het enige dat ik in de middag kan opbrengen is rusten, en een beetje naar stal en het paard buiten zetten en de stal uitmesten.
Deze week door het werk een omega-wave test aangeboden gekregen. Daarmee kunnen ze je doormeten en zien hoe het fysiek en mentaal momenteel met je gesteld is.
Dat was kort gezegd onluisterend. Energie voorraad ver onder nul, basis hartslag veel te hoog, als iemend die aan het herstellen is van een zware inspanning. Stress factor in het lichaam ver boven de maat. Schrikken dus, maar ook een bevestiging van wat ik eigenlijk al voelde, en wat het alarmsignaal in mijn hoofd me wellicht duidelijk wil maken.
Mijn stevige fiets of skeelerritten waarvan ik dacht op te knappen trekken zoveel energie uit de toch al lege energie potjes, dat ik me daarmee nog veel meer uitput dan dat ik me goed doe. En dat merk ik inderdaad. Herstel duurt dagen, en de klachten verergeren ook weer. Dus in feite put ik mezelf daar meer mee uit dan dat het me goed doet. Een teleurstelling dus. Aantasting van je stoerheid, en een teken dat je dus echt een flink aantal stappen terug moet doen.
Trainingsadvies: wandelen of fietsen onder de 124 hartslagen. Ik meld me wel bij de bejaarden club was mijn cynische reactie. Maar het hakte er wel flink in moet ik zeggen.
Hoe het zover gekomen is ga je je dan afvragen, maar ik denk dat ik eerst maar moet zien dat ik werk en rust en herstel kan combineren, en dat ik moet afdalen uit die zolderkamer waar momenteel een alarm aan staat, waar geen uit-knop naast zit. Daar ben ik nu dus heel erg mee bezig, en dat is een heel traject begin ik nu te ervaren.
Zelfs het nemen van rust is in het begin eng, omdat je dan ten volle geconfronteerd wordt met de herrie in je hoofd. Loslaten is het devies, en afdalen naar je lichaam.
En mezelf heel veel dingen ontzeggen die ik tot voor kort wel ff erbij kon doen. En dat beteft dus zowel werk en thuis. En dan ga je je weer bezwaard voelen, wat ik eigenlijk niet moet doen.
Erg ‘fucking’ lastig dus en ik ben er bij vlagen redelijk ‘down’ onder. Maar de eerste winst is, dat ik de piep (het noodsignaal van het lichaam dat er iets loos is, en dat er actie verwacht wordt) nu al voor een groot deel op de achtergrond kan krijgen, en daarnaast mijn ‘dingen’ weer wat op kan pakken.
En het leren rusten en terugwinnen van energie is nu de grote uitdaging. Het lichaam en de geest moeten terug uit de constante stress waarden die er nu gemeten worden.
Heel veel werken aan jezelf dus, en dat op een niet te geforceerde manier. Ga er maar aanstaan. Blij dat ik er hulp een ondersteuning bij heb, ook vanuit het werk.
Nu nog ‘doen’ en vooruitgang boeken.
En daarna jezelf afvragen, wat ben ik er wijzer van geworden, en hoe zorg ik dat ik er niet weer in verzeild raak. Die vraag schuif ik nog maar even voor me uit, hoewel het me wel dagelijks bezig houdt.
Hopelijk kan ik snel weer melden dat ik weer meer winstpunten heb weten te pakken. Nu gaat het nog met ups en downs.
Nou, hehe, het verhaal is er uit, hopelijk op een beetje samenhangende manier.
Ik wilde het nu toch even kwijt.

Zoals al eerder hier vermeld hebben we voor de vakantie een tijdje in de studio gezeten om onze nieuwe Tulsa nummers op te nemen. Daarna volgde nog het mixen en masteren, en toen hadden we een lange zomerstop.
Nu hebben we de draad weer opgepakt en zijn we verder gegaan met de ‘productie’. Aan mij was de taak weer toebedeeld om de nieuwe cd hoes te ontwerpen. En gelukkig is dat ook deze keer weer gelukt.
Dit gaat de voorkant worden:
En dit is het ontwerp voor de achterkant: En uiteraard is er ook nog een binnenkant:

Oh, en uiteraard gaan we weer een cd presentatie houden, waar we "live" alle nummers zullen spelen, en waar de cd voor het eerst te verkrijgen is.
Zet 8 november 2009 maar vast in je agenda. Dan gaan we er in de Koppie Bar in Assendelft een gezellig en muzikaal middagje van maken waarbij iedereen welkom is.

De officiële uitnodiging gaat nog komen, en die zal ik hier ook plaatsen.
Wij hebben er nu al zin in!

Vandaag hebben we de knoop eindelijk kunnen doorhakken.
We waren er al een tijdje mee bezig. In de zomervakantie bleek toch wel heel duidelijk dat Candle te klein werd voor de kids. Vooral toen Jorina op de vakantie locatie spring-les kreeg op een groot paard, kwam ze er achter waar ze graag naar toe wil werken. En op Candle was dat niet meer mogelijk.
Dus…… uiteindelijk Candle te koop gezet, en zelf op zoek naar een grote pony, met springcapaciteit.
Om een lang verhaal kort te maken; Candle was snel verkocht en zij is nu vriendinnen aan het worden met een gezin met twee jonge meisjes. We hopen heel erg dat het daar klikt.

Zelf een andere pony zoeken had wat meer voeten in aarde. Twee springpony’s hebben we bekeken, waarvan de tweede zelfs twee keer. Het vervelende is dat je al heel snel ‘iets’ hebt met zo’n beestje.
De tweede werd ons toch afgeraden omdat deze iets te ‘heet’ was, en dat is vragen om ongelukken.
Dat was balen, want we zagen het eigenlijk al voor ons.
Een dag later diende zicht echter al een nieuwe kans aan in de vorm van "Trump Card". Een vierjarige Connemara pony uit Ierland. De vader van de stalhouder kwam er mee aan, en hij mocht een week op proef. Hoe mooi kan je het hebben.
En waar we vooral naar zochten…. de klik….. die was er eigenlijk meteen.
Maar ook hier probeerden we voorzichtig te zijn. Jorina en NIels konden er meteen al heerlijk op rijden, en Jorina heeft er zelfs al even wat proef sprongetjes mee gemaakt, en ook dat ziet er veelbelovend uit.

Vandaag de dierenarts laten komen om een aankoop keuring te doen, en gelukkig! Een positief aankoop advies. Hij moet wel even op nieuw op de ijzers omdat vooral de voorhoeven wat aandacht nodig hebben, maar verder een prima beestje met veel potentie dat wel een goed tehuis kan gebruiken. Nou, dat zal hij bij ons zeker krijgen.
Jorina en Niels (en wij ook hoor) zijn nu al erg gek met hem. Jorina wil er serieus mee gaan trainen en springen.
Voldoende plannen dus, en we hopen nog jaren plezier van elkaar te hebben.

De afgelopen twee weken hebben we in Drenthe doorgebracht.
Op een paardenboerderij annex camping.
Wij hadden daar een huis gehuurd, en we hadden onze pony, Candle, ook meegenomen.
Het was er nog lekker rustig, bijna geen andere gasten.
Dat gaf ons, en met name de kinderen, de kans om paard te rijden op momenten die ze maar wilden, en op de paarden die ze maar wilden uitzoeken.
De eerste vakantiedag begon rampzalig toen iemand besloot zelfmoord te plegen met zijn auto, recht voor onze ogen toen we op weg waren naar Coevorden. Dat is niet iets dat je in de kouwe kleren gaat zitten, maar we hebben toch geprobeerd het naast ons neer te leggen.

We zijn uiteraard ook nog wel ergens heen geweest; Dierenpark Emmen, Kamp Westerbork, Veenmuseum in Bargercompacuüm etc. Genoeg te zien daar in Drenthe.

Het vermaak kwam ook naar ons toe. Het eerste weekend was er het PK Weekend in Dalerveen. Een evenement met Trekker trek, auto cross, caravan race, motor cross en meer van dat soort bezigheden. Op een groot terrein bijna voor onze deur. Daar moesten we uiteraard ook even heen natuurlijk. En we konden in ons huis meegenieten van de bands die ‘s avonds in de grote tent speelden terwijl door de lokale cross helden het Grolsch met lieters tegelijk werd weggekolkt.

Het tweede weekend was op datzelfde terrein een paarden spring concours. Uiteraard zijn we daar dus ook even gaan kijken.
En verder zijn de kinderen dus lekker wezen paardrijden. Niels had ook nog een visstek ontdekt waar hij een paar keer lekker heeft zitten hengelen.

Jorina kwam zelfs zover met paardrijden dat zij in de laatste week op een van de grootste paarden van de stal mocht rijden, en van Albert (de boer) speciale springlessen kreeg. Dat zag er enorm imposant uit hoor! Zo’n kleine meissie op zo’n enorm fel en krachtig paard. En dan kreeg ze nog complimenten ook over hoe goed en snel ze het leerde. Dan ben je wel trots hoor als vader.

De twee weken vlogen dus om. Ook als was het weer een beetje wisselend geweest (de eerste week nat, de tweede week een stuk beter). Eigenlijk wilden we nog niet naar huis, en dat geldt met name voor Jorina.
Een aanrader dus voor iedereen die iets met paarden heeft en dat wil combineren met vakantie vieren.
Zou best kunnen dat we er nog eens terug komen.
Hieronder een kleine greep uit onze verzameling foto’s.
En hier staan alle foto’s.